Kontakt | Mapa witryny | Szukaj
Strona główna Sondy planetarne Sondy księżycowe Satelity ziemskie
Satelity ziemskie
Sputnik 1
Inne oznaczenia i nazwy:
   • 00002

Data startu: 4 października 1957 roku o 19:28:34 czasu uniwersalnego
Masa całkowita satelity: 83,6 kg

Opis misji
Jedynym urządzeniem zainstalowanym w Sputniku 1 był nadajnik radiowy, umożliwił on zbadanie rozchodzenia się fal radiowych w atmosferze ziemskiej oraz wyznaczenie jej pewnych własności. Satelita, poprzez utratę ciśnienia wewnętrznego, mógł również wykryć uderzenia meteorytów. Jednak już samo umieszczenie Sputnika 1 na orbicie było ogromnym sukcesem naukowym, technicznym i politycznym Związku Radzieckiego.

Budowa satelity
Sputnik 1 miał kształt kuli o średnicy 58 centymetrów wykonanej z polerowanego aluminium wypełnionej sprężonym azotem. Z kadłuba wystawały cztery anteny radiowe o długości 2,4-2,9 metra.

Sputnik 1 nie posiadał żadnego systemu orientacji przestrzennej ani systemu napędowego.

Jedynym źródłem energii elektrycznej dla podzespołów satelity była bateria chemiczna. Pracowała ona przez trzy tygodnie aż do zupełnego wyczerpania.

W celu utrzymania odpowiedniej temperatury wewnątrz Sputnika, jego powłoka została dokładnie wypolerowana - umożliwiało to rozpraszanie padającego promieniowania słonecznego. Również w celu stabilizacji temperatury, jego wnętrze było wypełnione sprężonym azotem.

Pierwszy satelita Ziemi został wyposażonyw w cztery - rozkładane za pomocą sprężyn - anteny radiowe. Nadajnik działał na częstotliwościach 20,005 i 40,002 MHz (długość fali odpowiednio 15 i 7,5 metra). Wysyłał on 0,3 sekundowe sygnały, przemiennie na obu częstotliwościach. Jedyne dane jakie przekazywał to były odczyty temperatur z czujników umieszczonych na zewnętrznej obudowie oraz we wnętrzu satelity.

Przebieg misji
Sputnik 1 został wystrzelony na orbitę 4 października 1957 roku o godzinie 19:28:34 czasu UTC z kosmodromu Tiuratam (obecnie Bajkonur). Rakietą nośną był zmodyfikowany pocisk balistyczny R-7 ICBM. Na nocnym niebie Sputnik 1 widoczny był jako obiekt szóstej wielkości gwiazdowej (można go było dostrzec za pomocą np. lornetki), podczas gdy rakieta nośna - której ostatni człon również znalazł się na orbicie - miał pierwszą wielkość gwiazdową (był widoczny gołym okiem). 27 października 1957 roku, po wyczerpaniu się energii zgromadzonej w baterii, satelita przestał nadawać sygnały i misję zakończono. 4 stycznia 1958 roku Sputnik 1 wszedł w gęste warstwy atmosfery i spłoną. W ciągu 3 miesięcy przebywania na orbicie wykonał ponad 1400 obiegów Ziemi pokonując dystans około 70 milionów kilometrów.
Data ostatniej aktualizacji: