sondy kosmiczne

INNE WYDARZENIA 2014

Na stronie tej zamieszczane są krótkie wzmianki o innych wydarzeniach z dziedziny lotów kosmicznych (np. starty rakiet z satelitami lub pojazdami załogowymi itp.) oraz astronomii (np. bliskie przeloty planetoid obok Ziemi). Można tu znaleźć zwięzłe opisy satelitów, plany przebiegu misji załogowych oraz inne ciekawe informacje.


1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 2013


Yaogan-20 Trzy chińskie satelity szpiegowskie na orbicie
9 sierpnia 2014


O godzinie 5:45:03,343 czasu uniwersalnego, z platformy startowej SLS-2 Jiuquan Satellite Launch Center wystartowała rakieta nośna Long March 4C z satelitą zwiadowczym Yaogan-20A oraz dwoma małymi subsatelitami: Yaogan-20B i Yaogan-20C. Po oddzieleniu się od rakiety nośnej satelity te znalazły się na orbicie perygeum 1086-1087 km, apogeum 1103-1104 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 63,40° i okresie obiegu 1 godziny i 48 minut. Był to 190 start rakiety z rodziny Long March.

Chińskie media podały, że najnowszy zestaw satelitów Yaogan będzie używany do badań naukowych, pomiarów kartograficznych, obserwacji działalności rolniczej oraz monitorowania przebiegu katastrof naturalnych. Jednak brak bardziej szczegółowych danych o tych satelitach oraz ich misji, skłania do wniosku, że są to kolejne wojskowe satelity zwiadowcze. Najprawdopodobniej jest to zestaw będący odpowiednikiem amerykańskiego systemu NOSS, przeznaczonego do śledzenia ruchów statków i okrętów metodą triangulacji pozycji ich nadajników radiowych.

sondy kosmiczne

AsiaSat-8 Start rakiety Falcon 9 z satelitą AsiaSat-8
5 sierpnia 2014


O godzinie 8:00 czasu uniwersalnego, z platformy startowej SLC-40 Cape Canaveral Air Force Station wystartowała rakieta nośna Falcon 9 (wersja v1.1) z satelitą komunikacyjnym AsiaSat-8 na pokładzie. Około 32 minuty po starcie satelita oddzielił się od drugiego stopnia rakiety nośnej i znalazł się na orbicie wokółziemskiej o wysokości perygeum 187 km, apogeum 35 765 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 24,35° i okresie obiegu 10 godzin i 31 minut.

Ważący 4535 kilogramów AsiaSat-8 został zbudowany przez Space Systems/Loral (w oparciu o platformę LS-1300LL) dla amerykańsko-chińskiego operatora AsiaSat. W najbliższych dniach satelita za pomocą własnego systemu napędowego zostanie umieszczony na orbicie geostacjonarnej na pozycji 100,5° E. AsiaSat-8 został wyposażony w 24 transpondery pracujących w paśmie Ku oraz jeden transponder operujący w paśmie Ka. W zasięgu jego anten nadawczych znajdą się terytoria Chin, Indii państw Azji Południowo-Wschodniej oraz Środkowego Wschodu. Przewidywany okres funkcjonowania AsiaSat-8 wynosi około 15 lat.

sondy kosmiczne

GPS IIF-7 Trzeci w tym roku satelita GPS wystrzelony na orbitę
2 sierpnia 2014


O godzinie 3:23 czasu uniwersalnego, z platformy startowej SLC-41 Cape Canaveral Air Force Station wystartowała rakieta nośna Atlas V (wersja 401) z siódmym satelitą nawigacyjnym nowej generacji (GPS IIF-7) na pokładzie. 3 godziny i 24 minuty po starcie ( o 6:47 UTC) satelita oddzielił się od rakiety nośnej i znalazł się na zaplanowanej orbicie o wysokości perygeum 20 471 km, apogeum 20 476 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 54,92° i okresie orbitalnym 12 godzin i 10 minut. Start poprzedniego satelity GPS miał miejsce 17 maja br.

Zgodnie z amerykańską nomenklaturą wojskową GPS IIF-7 po pomyślnym wejściu na orbitę otrzymał nazwę USA-256. Po przejściu serii testów wejdzie do służby na Pozycji 3 w Płaszczyźnie F, gdzie zastąpi GPS IIR-2 wystrzelonego 23 lipca 1997 (ten z kolei zastąpi GPS 2A-14). Zmodernizowane satelity (seria IIF) nadają - oprócz czterech standardowych sygnałów L1-L4 - również dwa dodatkowe sygnały L5 (cywilny) oraz M-code (wojskowy o zwiększonej odporności na zakłócanie). Obecnie sieć GPS składa się z 30 aktywnych satelitów: pięciu generacji IIA, dwunastu IIR, siedmiu IIR-M oraz sześciu IIF. GPS IIF-7 jest 56 satelitą systemu GPS umieszczonym na orbicie (nie licząc jedenastu eksperymentalnych satelitów pierwszej generacji). Start kolejnego satelity GPS (IIF-8) zaplanowany jest obecnie na 29 października br.

sondy kosmiczne

ATV-5 Georges Lemaître Ostatni statek ATV "Georges Lemaître" zmierza do stacji ISS
29 lipca 2014


O godzinie 23:47:38 czasu uniwersalnego z platformy startowej ELA-3 Guiana Space Center w Kourou wystartowała rakieta nośna Ariane 5 ES z europejskim, bezzałogowym statkiem transportowym ATV-5 "Georges Lemaître" na pokładzie. Około 63 minuty po starcie statek ATV-5 oddzielił się od drugiego stopnia rakiety nośnej i znalazł się na orbicie o perygeum 255 km, apogeum 261 km, nachyleniu płaszczyzny orbitalnej 51,64° i okresie obiegu 1 godziny i 30 minut. Połączenie ze stacją ISS zaplanowane jest na wtorek 12 sierpnia o godzinie 13:30 UTC.

20 293 kilogramowy ATV-5 Georges Lemaître jest najcięższym pojedynczym ładunkiem, jaki został umieszczony na orbicie przez Europejską Agencję Kosmiczną (ESA). Na pokładzie statku znalazło się 6602 kilogramów ładunku użytecznego, w tym: około 2118 kg paliwa do bezpośredniego manewrowania stacją, 860 kg paliwa do zbiorników stacji, 100 kg tlenu i powietrza, 843 kg wody oraz 2682 kilogramów tzw. suchego ładunku (wyposażenie, sprzęt, żywność, ubrania, części zapasowe itp.). Wspólny lot ATV-5 i ISS potrwa ponad 6 miesięcy - w tym czasie statek zostanie rozładowany i napełniony śmieciami oraz nieużywanym już sprzętem. Deorbitacja ATV-5 zaplanowana jest obecnie na 25 stycznia 2015.

sondy kosmiczne

GSSAP Start Delty IV z trzema satelitami wojskowymi
28 lipca 2014


O godzinie 23:28 czasu uniwersalnego, z platformy startowej SLC-37B Cape Canaveral Air Force Station wystartowała rakieta nośna Delta IV M+ (4,2) z trzema satelitami Amerykańskich Sił Powietrznych (GSSAP-1, GSSAP-2, ANGELS) na pokładzie. Nie ogłoszono parametrów osiągniętej orbity, jednak z obserwacji amatorskich wynika, że satelity znalazły się na orbicie geotransferowej. Satelity GSSAP zostały zbudowane przez Orbital Sciences Corporation i przeznaczone są prawdopodobnie do wizualnego monitoringu satelitów geostacjonarnych. Zbudowany przez tą samą firmę ANGELS będzie testował technologie zbliżania się do satelitów oraz utrzymywania się w ich pobliżu. Zgodnie z amerykańską nomenklaturą wojskową, GSSAP-1, GSSAP-2, ANGELS otrzymały kodowe nazwy USA-253, USA-254 i USA-255.

sondy kosmiczne

Progress M-24M Progress M-24M zmierza do stacji ISS
23 lipca 2014


O godzinie 21:44:44 czasu uniwersalnego, z platformy startowej LC-1/5 kosmodromu Bajkonur wystartowała rakieta nośna Sojuz-U z rosyjskim bezzałogowym statkiem transportowym Progress M-24M na pokładzie. Około 9 minut po starcie statek oddzielił się od rakiety nośnej i znalazł się na wstępnej orbicie wokółziemskiej o wysokości perygeum 190 km, apogeum 238 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 51,63° i okresie orbitalnym 1 godziny i 29 minut. Połączenie ze stacją miało miejsce następnego dnia o godzinie 3:31 UTC.

Na pokładzie Progressa M-24M znalazło się 2322 kilogramy ładunku, w tym: 420 kg wody, 530 kg paliwa dla zbiorników stacji, 26 kg tlenu, 22 kg powietrza, 371 kg żywności oraz 953 kg środków medycznych i higienicznych, części zapasowych, drobnego sprzętu, narzędzi, wyposażenia, rzeczy osobistych astronautów itp. Łącznie masę statku oszacowano na 7280 kilogramy. Jest to 56 lot logistyczny statku Progress do stacji ISS, Progress M-24M pozostanie przycumowany do stacji do 27 października.

sondy kosmiczne

Foton-M4 Start Sojuza 2-1a z satelitą badawczym Foton-M4
18 lipca 2014


O godzinie 20:50:00,094 czasu uniwersalnego, z platformy startowej LC-31/6 kosmodromu Bajkonur wystartowała rakieta nośna Sojuz 2-1a z satelitą biologicznym Foton-M4. Około 10 minut po starcie satelita oddzielił się od trzeciego stopnia rakiety nośnej znalazł się na zaplanowanej orbicie o wysokości perygeum 252 km, apogeum 553 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 64,88° i okresie obiegu 1 godziny i 33 minut. Dzięki pracy własnego silnika napędowego satelita będzie umieszczony na kołowej orbicie o wysokości około 550 km.

Foton-M4 jest pierwszym rosyjskim satelitą nowej generacji (34KSM) przeznaczonym do badań materiałowych oraz badań nad organizmami żywymi w środowisku mikrograwitacji przestrzeni kosmicznej. Ważący 6840 kilogramów satelita składa się ze sferycznego modułu powrotnego Wostok oraz modułu napędowego Jantar (w poprzedniej generacja był to Zenit). Na pokładzie Foton-M4 umieszczono prawie 860 kg sprzętu 22 eksperymentów naukowych. Prowadzone będą m.in. do badania wzrostu kryształów półprzewodników; monitorowane będą zachowania gekonów, muszek owocówek; analizowany będzie wpływ promieniowania kosmicznego na nasiona roślin itp. Kapsuła powróci na Ziemię po około sześćdziesięciu dniach przebywania na orbicie.

sondy kosmiczne

Henry Hartsfield Hank Warren Hartsfield (1933 - 2014)
17 lipca 2014


W wieku 80 lat zmarł były amerykański astronauta Hank Warren Hartsfield. Przyczyną śmierci były powikłania po przebytej operacji kręgosłupa. Hartsfield urodził się 21 listopada 1933 roku w Birmingham (stan Alabama). Po ukończeniu tamtejszych szkół rozpoczął studia na Uniwersytecie w Auburn, gdzie w 1954 roku otrzymał tytuł licencjata nauk fizycznych. Później kontynuował naukę na Uniwersytecie w Duke, w Instytucie Technologicznym Sił Powietrznych (Baza Sił Powietrznych Wright-Patterson) oraz na Uniwersytecie Tennessee, gdzie w 1971 roku otrzymał tytuł magistra inżynierii naukowej. Swoją przygodę z lotnictwem wojskowym rozpoczął jeszcze na studiach na Uniwersytecie Auburn, po ukończeniu których, otrzymał przydział do 53 Szwadronu Myśliwców Taktycznych w Bitburgu (Niemcy). Po powrocie ukończył Szkołę Pilotów Doświadczalnych w Bazie Sił Powietrznych Edwards, gdzie rozpoczął pracę jako instruktor. Łącznie w powietrzu spędził ponad 7300 godzin, w większości na myśliwcach F-86, F-100, F-104, F-105, F-106. W 1966 roku otrzymał przydział do wojskowego programu MOL (Manned Orbiting Laboratory) jako astronauta. Po zlikwidowaniu programu MOL, we wrześniu 1969 roku został astronautą NASA. W trakcie misji Apollo 16, Skylab 2,3 i 4 pełnił rolę członka załogi wsparcia, później był rezerwowym pilotem misji STS-2 i STS-3. Swój pierwszy lot kosmiczny (jako pilot) odbył w 1982 roku w trakcie misji STS-4. Następnie jako dowódca uczestniczył w misjach STS-41D i STS-61A (łącznie jego misje kosmiczne trwały 20 dni, 2 godziny i 50 minut). Po opuszczeniu korpusu astronautów pracował w NASA na różnych stanowiskach kierowniczych. Ostatecznie w 1998 roku opuścił NASA i rozpoczął pracę w Raytheon Company (tu pracował aż do przejścia na emeryturę w 2005 roku). Za swoją służbę był wielokrotnie odznaczany m.in.: trzykrotnie medalem NASA "Za Lot Kosmiczny", dwukrotnie medalem NASA "Za Wybitną Służbę", medalem NASA "Za Wyjątkową Służbę" i medalem departamentu obrony "Za Chwalebną Służbę". Został także uhonorowany wprowadzeniem do: Alabama Aviation Hall of Fame i United States Astronaut Hall of Fame. Otrzymał również doktorat honorowy na Uniwersytecie w Auburn.

sondy kosmiczne

Orbcomm-OG2 Start Falcona-9 z zestawem satelitów Orbcommm-OG2
14 lipca 2014


O godzinie 15:15 czasu uniwersalnego, z platformy startowej SLC-40 Cape Canaveral Air Force Station wystartowała rakieta nośna Falcon 9 z sześcioma satelitami komunikacyjnymi Orbcomm-OG2. O 15:24 nastąpiło wyłączenie silnika drugiego stopnia i sześćminut później rozpoczął się proces oddzielania satelitów od specjalnego adaptera (zakończył się o 16:04). Wszystkie satelity znalazły się na orbicie o wysokości perygeum 620 km, apogeum 740 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 47,00° i okresie obiegu 1 godziny i 35,4 minuty.

172-kilogramowe satelity zostały zbudowane przez Sierra Nevada Corporation (w oparciu o platformę SN-100A) na zlecenie Orbcomm Inc. Satelity zostały wyposażone w sprzęt komunikacyjny firmy Argon ST, który umożliwia on odbiór danych z terminali naziemnych i ich transfer z szybkością 4 Mb/s (na częstotliwościach VHF od 137 MHz do 153 MHz). Dodatkowo satelity zostały wyposażone w odbiorniki systemu AIS (autmoatyczny system identyfikacyjny) do śledzenia ruchu statków morskich. Przewidywany okres funkcjonowania satelitów wynosi co najmniej 5 lat. Kolejnych jedenaście satelitów Orbcomm-OG2 zostanie wystrzelonych jeszcze w tym roku.

sondy kosmiczne

Cygnus Orb-2 Drugi zakontraktowany lot statku Cygnus do ISS - Orb-2
13 lipca 2014


O godzinie 16:52:14 czasu uniwersalnego, z platformy startowej LP-0A Mid-Atlantic Regional Spaceport (który znajduje się na obszarze Wallops Flight Facility) wystartowała do swojego trzeciego lotu zaopatrzeniowego rakieta nośna Antares 120 (wcześniej znana jako Taurus II) ze statkiem Cygnus (Orb-2) na pokładzie. Około 10 minut po starcie statek Cygnus oddzielił się od drugiego stopnia rakiety nośnej i znalazł się na orbicie o wysokości perygeum 201 km, apogeum 252 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 51,65° i okresie obiegu 1 godziny i 29 minut.

Na pokładzie Cygnusa, który otrzymał oficjalną nazwę "Janice Voss", znalazło się 1494 kilogramy ładunku (części zapasowe, sprzęt i komputery, żywność, ubrania, środki higieniczne). W ładowni statku znalazły się także 32 niewielkie cubesaty: 28 satelitów Flock-1b 1-28, TechEdSat-4, MicroMAS, grecki Lambdasat oraz GEARSSAAT. Satelity te będą stopniowo wypuszczone w przestrzeń kosmiczną poprzez śluzę powietrzną laboratorium Kibo. Łączna masa statku wyniosła 4923 kg. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem statek zbliży się do stacji ISS 16 lipca, następnie zostanie uchwycony przez wysięgnik i połączony z przednim portem cumowniczym modułu Harmony. W trakcie 32-dniowego lotu z ISS statek zostanie wyładowany a następnie wypełniony 1470 kg śmieci i zużytym sprzętem. 15 sierpnia Cygnus zostanie odłączony od stacji i kilka dni później zdeorbitowany.

sondy kosmiczne

Satelity O3b Kolejne cztery satelity O3b już na orbicie
10 lipca 2014


O godzinie 18:55:56 czasu uniwersalnego, z platformy startowej ELS Guiana Space Center (Gujana Francuska) wystartowała rakieta nośna Sojuz ST-B (Sojuz 2-1b/Fregat-MT) z czterema satelitami komunikacyjnymi O3b (O3b FM-3, FM-6, FM-7, FM-8) na pokładzie. Pierwszy satelita oddzielił się od stopnia Fregat 2 godziny, 1 minutę i 50 sekund po starcie, drugi 8 sekund później. Dwa ostatnie oddzieliły się jednocześnie w 2 godzinie i 22 minucie lotu. Wszystkie satelity znalazły się na orbicie o wysokości perygeum 7815-7831 km, apogeum 7842-7845 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 0,12° i okresie obiegu 4 godzin i 41 minut.

Ważące po około 700 kilogramów satelity O3b został zbudowane przez firmę Thales Alenia Space (w oparciu o platformę ELiTeBus) na zlecenie firmy O3b Networks Limited (z siedzibą na Wyspach Normandzkich). Satelity zostały wyposażone w 12 transponderów pracujących w paśmie Ka, które zapewniają łączną przepustowość na poziomie 12 Gb/s. Satelity te utworzą sieć O3b Networks, która będzie świadczyć usługi telekomunikacyjne oraz zapewniać szerokopasmowy dostęp do internetu dla mieszkańców i firm na obszarach państw Azji, Afryki, Ameryki Łacińskiej, Bliskiego Wschodu.

sondy kosmiczne

Angara-1.2PP Dziewiczy lot nowej rosyjskiej rakiety nośnej - Angara-1.2PP
9 lipca 2014


O godzinie 12:00 czasu uniwersalnego z platformy startowej LC-35/1 kosmodromu Plesetsk wystartował pierwszy testowy egzemplarz nowej rosyjskiej rakiety nośnej Angara-1.2PP. Był to planowy lot suborbitalny. Po starcie silnik pierwszego stopnia pracował przez 3 minuty i 42 sekundy po czym wyłączył się i pierwszy stopień został odrzucony. Po zapłonie silnika drugiego stopnia w 3 minucie i 52 sekundzie odrzucona została osłona aerodynamiczna. 8 minut i 11 sekund po starcie silnik wyłączył się i rakieta kontynuowała lot po trajektorii balistycznej. Około 21 minut po starcie drugi stopień wraz z ładunkiem rozbiły się w zaplanowanym miejscu na poligonie Kura (Kamczatka) około 5700 km o miejsca startu.

Rakieta Angara-1.2PP składała się z pierwszego stopnia URM-1 zasilanego przez jednokomorowy silnik RD-191 (wywodzący się z RD-171 i RD-180), który spalając naftę i ciekły tlen wytwarza 196 ton ciągu. Drugi stopień URM-2 zasilany jest przez silnik RD-0124A, który spalając naftę i ciekły tlen wytwarza około 30 ton ciągu. Zgodnie z danymi producenta Angara-1.2 może umieścić na orbicie o wysokości 200 km i nachyleniu 63° ładunek o masie 3800 kilogramów. Modułowość Angary pozwala na zestawianie rakiety w różnej konfiguracji. Angara-3 (trzy połączone ze sobą pierwsze stopnie URM-1 oraz URM-2) pozwoli na umieszczenie na orbicie ładunku o masie 14 600 kg. Angara-5 (pięć URM-1 oraz URM-2) umożliwi wystrzelenie na orbitę ładunku o masie 24 500 kg (w połączeniu ze stopniem Briz-M ładunek 7500 kg na orbitę geotransferową). Zaproponowano również budowę Angara-7 (siedem URM-1) która wraz z nowym drugim stopniem (KVTK) byłaby zdolna do umieszczenia na orbicie wokółziemskiej ładunku o masie 35 000 kg (12 500 kg na GTO). W przyszłości rodzina rakiet Angara ma zastąpić większość obecnie stosowanych rosyjskich rakiet nośnych (łącznie z załogowym Sojuzem-FG).

sondy kosmiczne

Meteor-M2 Rosyjski satelita meteorologiczny Meteor-M2 wystrzelony
8 lipca 2014


O godzinie 15:58:28 czasu uniwersalnego, z platformy startowej LC-36/6 kosmodromu Bajkonur w Kazachstanie wystartowała rakieta nośna Sojuz 2-1b z rosyjskim satelitą meteorologicznym Meteor-M2 oraz sześcioma mniejszymi satelitami na pokładzie. Meteor-M2 oddzielił się od rakiety nośnej o 16:57 i znalazł się na orbicie o wysokości perygeum 818 km, apogeum 828 km, nachyleniu płaszczyzny 98,81° i okresie obiegu 1 godziny i 42 minut. Satelita Relek oddzielił się blisko godzinę później i znalazł się na orbicie o wysokości perygeum 623 km i apogeum 819 km. Pozostałe pięć satelitów znalazło się na orbicie o wysokości perygeum 625-626 km - apogeum 631-636 km.

2700-kilogramowy Meteor-M2 wyposażony został w siedem instrumentów naukowych, które posłużą m.in. do: (1) gromadzenia informacji do prognozowania pogody, (2) monitorowana warstwy ozonowej, (3) monitorowania środowiska radiacyjnego, (4) pomiaru temperatury powierzchniowej mórz i oceanów oraz (5) śledzenia wędrówek gór i kry lodowej w rejonach polarnych. Jego misja ma potrwać co najmniej 5 lat. Innymi satelitami umieszczonymi na orbicie w tym locie były: rosyjski Relek (badanie cząstek naładowanych w ziemskich pasach radiacyjnych), rosyjski DX-1 (wyposażony w odbiornik AIS - system automatycznej identyfikacji - do monitorowania ruchu statków morskich), amerykański SkySat-2 (fotografowanie Ziemi), brytyjski UKube-1 (eksperymenty technologiczne), norweski AISSat-2 (wyposażony w odbiornik AIS do monitorowania ruchu statków morskich), brytyjski TechDemoSat-1 (eksperymenty technologiczne).

sondy kosmiczne

Gonets Rokot wyniósł na orbitę trzy satelity Gonets
3 lipca 2014


O godzinie 12:43 czasu uniwersalnego, z platformy startowej LC-133/3 kosmodromu Plesetsk wystartowała rakieta nośna Rokot/Briz-KM z trzema cywilnymi satelitami komunikacyjnymi (Gonets-M8, Gonets-M9 i Gonets-M10) na pokładzie. Około 14:28 satelity oddzieliły się od stopnia Briz-KM i znalazły się na orbicie o wysokości perygeum 1478-1481 km, apogeum 1509-1511 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 82,51° i czasie obiegu 1 godziny i 56 minut.

250-kilogramowe Gonets-M są cywilnymi wersjami wojskowych satelitów komunikacyjnych Strela-3M. Są przystosowane do odbioru danych (z ręcznych terminali UT-P), zapisu w pamięci pokładowej (8 MB) i ich retransmisji z prędkością 2,4; 9,6 i 64 kb/s. Ostatecznie konstelacja Gonets będzie liczyć 36 satelitów (rozmieszczonych w sześciu płaszczyznach orbitalnych). Przewidywany okres funkcjonowania satelitów wynosi 5 do 7 lat.

sondy kosmiczne

OCO-2 Pierwszy start Delty II po długiej przerwie - OCO-2
2 lipca 2014


O godzinie 9:56:23 czasu uniwersalnego, z platformy startowej SLC-2W Vandenberg Air Force Base wystartowała rakieta nośna Delta II (wersja 7320-10C) z satelitą obserwacyjnym OCO-2. 56 minut po starcie satelita oddzielił się od drugiego stopnia rakiety nośnej i znalazł się na niemal kołowej orbicie wokółziemskiej o wysokości perygeum 687 km, apogeum 691 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 98,19° i okresie obiegu 1 godziny i 38,5 minuty.

450-kilogramowy OCO-2 jest bezpośrednim następcą satelity OCO, który uległ zniszczeniu w trakcie startu. OCO-2 został zbudowany przez Orbital Sciences Corporation (w oparciu o platformę LEOStar-2) na zlecenie NASA. Satelita został wyposażony w pojedynczy trójkanałowy spektrometr bliskiej podczerwieni przeznaczony do obserwacji: tlenu cząsteczkowego (przy 0,76 µm) oraz dwutlenku węgla (przy 1,61 i 2,06 µm). Głównym celem misji jest sporządzenie map globalnej dystrybucji dwutlenku węgla, zlokalizowane oraz zidentyfikowanie jego źródeł oraz "pochłaniaczy". Misja OCO ma potrwać co najmniej 2 lata.

sondy kosmiczne

SPOT-7, PSLV PSLV wystartowała - SPOT-7 i pięć innych satelitów na orbicie
30 czerwca 2014


O godzinie 4:22 czasu uniwersalnego, z platformy FLP Satish Dhawan Space Centre (Sriharikota, około 80 km na północ od Madrasu) wystartowała rakieta nośna PSLV-C23 (w konfiguracji PSLV-CA - bez rakiet wspomagających) z francuskim satelitą obserwacyjnym SPOT-7 oraz pięcioma innymi, niewielkimi satelitami. 17 minut i 50 sekund po starcie od czwartego stopnia rakiety nośnej oddzielił się główny ładunek (SPOT-7), w ciągu kolejnych 125 pozostałe pięć satelitów. Wszystkie znalazły się na orbicie o wysokości perygeum 642-643 km, apogeum 655-660 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 98,25° i okresie obiegu 1 godziny i 37 minut.

712-kilogramowy SPOT-7 został zbudowany przez Airbus Defence and Space (w oparciu o platformę AstroSat-500 Mk.2) na zamówienie francuskiego operatora Spot Image. Satelita został wyposażony w dwie kamerę teleskopowe (NAOMI) zdolne do wykonywania zdjęć (zarówno panchromatycznych jak i multispektralnych) o maksymalnej rozdzielczości odpowiednio 1,5 metra i 6,0 metra. 7-kilogramowe CanX-4 i CanX-5 zbudowane przez inżynierów z University of Toronto będą służyć do testowania algorytmu FIONA - oprogramowania do lotu nanosatelitów w formacji orbitalnej. 14 kilogramowy AISat-1 (zbudowany przez niemiecki DLR) będzie służył do monitorowania ruchu morskiego, identyfikacji statków (AIS) oraz odbioru sygnałów SAR (poszukiwanie i ratunek). 4,25 kg VELOX-1-PSAT i 0,25 kg VELOX-1-NSAT zostały zbudowane przez studentów z Nanyang Technological University (Singapur). Większy satelita został wyposażony w kamerę (o zdolności rozdzielczej 20 metrów), eksperyment z zakresu fizyki kwantowej oraz eksperyment testujący wzajemną łączność z NSAT.

sondy kosmiczne

Dniepr Wystartował Dniepr z 37 satelitami z 17 krajów
19 czerwca 2014


O godzinie 19:11:11 czasu uniwersalnego, z silosu 370/13 bazy wojskowej Dombarowski (znajdującej się w pobliżu miejscowości Jasnyj w obwodzie orenburskim) wystartowała rakieta nośna Dniepr z 37 satelitami na pokładzie. Większość satelitów oddzieliła się od rakiety nośnej około 16-17 minut po starcie. Wszystkie znalazły się one na orbicie o wysokości perygeum 570-614 km, apogeum 617-739 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 97,99° i okresie obiegu 1 godziny i 37 minut.

Deimos-2, KazEOSat-2, Hodoyoshi-3 oraz Hodoyoshi-4 były głównymi ładunkami rakiety. 300-kilogramowy hiszpański Deimos-2 został wyposażony w kamerę o zdolności rozdzielczej 0,75 metra. Kazachski, 185-kilogramowy KazEOSat-2 będzie wykonywał zdjęcia o rozdzielczości 6,5 metra. Japoński 60-kilogramowy Hodoyoshi-3 został wyposażony w dwie kamery o rozdzielczości 40 i 200 metrów. 66-kilogramowy Hodoyoshi-4 został wyposażony w kamerę o rozdzielczości 6 metrów. Pozostałe większe satelity to: 22 kg argentyński BugSat-1, 25 kg rosyjski TabletSat-Aurora, 100 kg arabski Saudisat-4, 12 kg argentyńsko-amerykańskie AprizeSat-9 i 10, 26 kg włoski Unisat-6, 10 kg kanadyjskie BRITE-CA 1 i 2 oraz rosyjskie Perseus-M 1 i 2. 24 pozostałe satelity to tzw. cubesaty: 11 sztuk amerykańskich Flock-1c, singapurski POPSAT-HIP-1, iracko-włoski Tigrisat, amerykański Lemur-1, belgijskie QB50P1 i 2, tajwański PACE, urugwajski ANTELSAT, duński DTUSat-2, izraelski Duchifat-1, brazylijski NanoSatC-Br 1, ukraiński PolyITAN-1 i amerykańskie AeroCube-6A i 6B.

sondy kosmiczne

GLONASS-M Kolejny satelita GLONASS na orbicie - Kosmos-2500
14 czerwca 2014


O godzinie 17:16:48 czasu uniwersalnego, z platformy startowej LC-43/4 kosmodromu Plesetsk wystartowała rakieta nośna Sojuz-2.1b/Fregat-M z satelitą nawigacyjnym GLONASS-M na pokładzie. O godzinie 20:53 satelita oddzielił się od stopnia Fregat-M i znalazł się na kołowej orbicie ziemskiej o wysokości perygeum 19 129 km, apogeum 19 153 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 64,77° i okresie obiegu 11 godzin i 16 minut. Zgodnie z rosyjską nomenklaturą, po wejściu na orbitę satelita otrzymał nazwę Kosmos-2500.

Satelity nawigacyjne serii GLONASS-M zbudowane są przez firmę NPO PM w oparciu o platformę Uragan-U. Ważą około 1415 kilogramów i zaprojektowane są do nadawania dwóch typów sygnałów - dla użytkowników cywilnych oraz wojskowych. Obecnie rosyjski system nawigacji satelitarnej Glonass składa się z 29 satelitów, z czego aktywne są 24 satelity, jeden przechodzi testy orbitalne, natomiast dwa satelity pozostają w zapasie. Poprzedni udany start satelity GLONASS-M miał miejsce 23 marca 2014.

sondy kosmiczne

Sojuz TMA-13M Załoga Sojuza TMA-13M zmierza do stacji ISS
28 maja 2014


O godzinie 19:57:41 czasu uniwersalnego, z platformy startowej LC-1/5 kosmodromu Bajkonur wystartowała rakieta nośna Sojuz-FG ze statkiem załogowym Sojuz TMA-13M na pokładzie. W skład jego załogi weszli: dowódca statku Rosjanin Maksim Surajew oraz inżynierowie pokładowi: Niemiec Alexander Gerst i Amerykanin Gregory Wiseman. Około 9 minut po starcie statek oddzielił się od rakiety nośnej i znalazł się na zaplanowanej orbicie wstępnej o wysokości perygeum 198 km; apogeum 227 km; nachyleniu płaszczyzny orbity 51,63° i okresie orbitalnym 1 godziny i 29 minut.

Zgodnie z planem był to kolejny lot załogowy z wykorzystaniem tzw. szybkiego profilu zbliżania. 5 godzin, 46 minut i 21 sekund po starcie (następnego dnia o 1:44:02) Sojuz TMA-13M zacumował do portu modułu Rassvet. Po wejściu na pokład stacji Surajew, Gerst i Wiseman dołączyli do załogi Ekspedycji 40 (Swanson, Skworcow i Artiemjew). Po ich odlocie (11 września 2014) załoga Sojuza TMA-13M utworzy trzon Ekspedycji 41 (do listopada 2014). Start kolejnego statku Sojuz (z Aleksandrem Samokutiajewem, Jeleną Sierową i Barrym Wilmore) zaplanowany jest na 30 września 2014.

sondy kosmiczne

Eutelsat-3B Zenit-3SL wyniósł na orbitę Eutelsata-3B
25 maja 2014


O godzinie 21:09:59,119 czasu uniwersalnego, z zakotwiczonej na równiku pływającej platformy startowej Sea Launch wystartowała rakieta nośna Zenit-3SL z satelitą telekomunikacyjnym Eutelsat-3B na pokładzie. 60 minut i 29 sekund po starcie (o 22:10:28) satelita odłączył się od rakiety nośnej i znalazł się na orbicie geotransferowej o wysokości perygeum 385 km, apogeum 35 686 km i nachyleniu płaszczyzny orbity 0,02°.

Ważący 5967 kg Eutelsat-3B został zbudowany przez firmę Airbus Defence and Space (w oparciu o platformę Eurostar E3000) i wyposażony w 30 transponderów pasma Ku, 12 pasma C i 9 transponderów pracujących w paśmie Ka. Satelita zostanie umieszczony na orbicie geostacjonarnej na pozycji 3° E, gdzie zastąpi Eutelsata-3D (który z kolei zostanie przesunięty na pozycję 7° E). W zasięgu jego anten nadawczych znajdą się użytkownicy z Europy, Afryki, Środkowego Wschodu, Azji Środkowej oraz Ameryki Południowej (zwłaszcza Brazylii). Satelita ten powinien funkcjonować przez co najmniej 15 lat.


1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 2013



Mapa serwisu
Zasady korzystania z serwisu
• Misje sond kosmicznych 2007-2014
• Data ostatniej aktualizacji: 21 października 2014