sondy kosmiczne

INNE WYDARZENIA 2014

Na stronie tej zamieszczane są krótkie wzmianki o innych wydarzeniach z dziedziny lotów kosmicznych (np. starty rakiet z satelitami lub pojazdami załogowymi itp.) oraz astronomii (np. bliskie przeloty planetoid obok Ziemi). Można tu znaleźć zwięzłe opisy satelitów, plany przebiegu misji załogowych oraz inne ciekawe informacje.


1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 2013


Sojuz TMA-12M 25 marca 2014
Sojuz TMA-12M w drodze do stacji ISS


O godzinie 21:17:23 czasu uniwersalnego, z platformy startowej LC-1/5 kosmodromu Bajkonur wystartowała rakieta nośna Sojuz-FG ze statkiem załogowym Sojuz TMA-12M na pokładzie. W skład jego załogi weszli: dowódca statku Rosjanin Aleksandr Skworcow oraz inżynierowie pokładowi: Rosjanin Oleg Artiemjew i Amerykanin Steven Swanson. Około 9 minut po starcie statek oddzielił się od rakiety nośnej i znalazł się na zaplanowanej orbicie wstępnej o wysokości perygeum 194 km; apogeum 244 km; nachyleniu płaszczyzny orbity 51,65° i okresie orbitalnym 1 godziny i 29 minut. Na zdjęciu: start Sojuza TMA-12M widziany z pokładu stacji ISS.

Zgodnie z planem miał być to kolejny lot załogowy z wykorzystaniem tzw. szybkiego profilu zbliżania, który umożliwia przeprowadzenie cumowania statku ze stacją już około 6 godzin po starcie. Jednak z powodu problemu z prawidłową orientacją przestrzenną statku Sojuz, nie doszło do manewru DV3, którego głównym celem jest skorygowanie ewentualnej niedokładności pracy rakiety nośnej w trakcie startu. W związku z tym kontrolerzy misji anulowali szybki program lotu i zainicjowali standardowy 2-dniowy proces zbliżania do stacji. Po wejściu na pokład stacji Skworcow, Artiemjew i Swanson dołączą do załogi Ekspedycji 39 (Wakata, Tiurin, Mastracchio). Po ich odlocie (maj 2014) załoga Sojuza TMA-12M utworzy trzon Ekspedycji 40 (do września 2014). Start kolejnego statku Sojuz (z Maksimem Surajewem, Alexandrem Gerstem i Gregory Wisemanem) zaplanowany jest na maj 2014.

sondy kosmiczne

GLONASS 23 marca 2014
Start Sojuza-2.1b z satelitą GLONASS-M


O godzinie 22:54 czasu uniwersalnego, z platformy startowej LC-43/4 kosmodromu Plesetsk wystartowała rakieta nośna Sojuz-2.1b/Fregat-M z satelitą nawigacyjnym GLONASS-M na pokładzie. O godzinie 2:26 satelita oddzielił się od stopnia Fregat-M i znalazł się na kołowej orbicie ziemskiej o wysokości perygeum 19 128 km, apogeum 19 153 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 64,81° i okresie obiegu 11 godzin i 16 minut. Zgodnie z rosyjską nomenklaturą, po wejściu na orbitę satelita otrzymał nazwę Kosmos-2491. Był to 500 start rakiety z kompleksu startowego 43.

Satelity nawigacyjne serii GLONASS-M zbudowane są przez firmę NPO PM w oparciu o platformę Uragan-U. Ważą około 1415 kilogramów i zaprojektowane są do nadawania dwóch typów sygnałów - dla użytkowników cywilnych oraz wojskowych. Obecnie rosyjski system nawigacji satelitarnej Glonass składa się z 28 satelitów, z czego aktywne są 24 satelity, jeden przechodzi testy orbitalne, natomiast trzy satelity pozostają w zapasie. Poprzedni udany start satelity GLONASS-M miał miejsce 26 kwietnia 2013.

sondy kosmiczne

Astra-5B, Amazonas-4A 22 marca 2014
Drugi tegoroczny lot Ariane 5 - Astra-5B i Amazonas-4A


O godzinie 22:04 czasu uniwersalnego, z platformy startowej ELA-3 kosmodromu Kourou (Gujana Francuska) wystartowała rakieta nośna Ariane 5 ECA z dwoma satelitami komunikacyjnym na pokładzie: Astra-5B i Amazonas-4A. Po około 25 minutach lotu silnik drugiego stopnia wyłączył się i satelity znalazły się na zaplanowanej orbicie geotransferowej o wysokości perygeum 250 km, apogeum 35 895 km i nachyleniu płaszczyzny orbity 2,99°. Astra-5B oddzielił się od adaptera Sylda 27 minut po starcie, natomiast Amazonas-4A oddzielił się od rakiety w 34 minucie lotu.

Ważąca 5724 kg Astra-5B została zbudowana przez firmę Airbus Defence and Space (w oparciu o platformę Eurostar-3000L) w ramach porozumienia z luksemburskim operatorem satelitarnym SES. Satelita został wyposażony w 40 transponderów pracujących w paśmie Ku, 6 transponderów pasma Ka oraz L-pasmowy transponder systemu EGNOS. Astra-5B zostanie umieszczona na orbicie geostacjonarnej na pozycji 31,5° E, gdzie zastąpi Astrę-1G (wystrzeloną 2 grudnia 1997). W zasięgu anten znajdą się państwa Europy Środkowej, Wschodniej (wraz z europejską częścią Rosji) oraz Południowej (wraz z Turcją). 2938 kg Amazonas-4A został zbudowany przez firmę Orbital Sciences Corp. (w oparciu o platformę GEOStar-2.4) na zlecenie hiszpańskiego operatora Hispasat. Satelita został wyposażony w 24 transpondery pracujące w paśmie Ku. Amazonas-4A zostanie umieszczony na orbicie geostacjonarnej na pozycji 61° W, gdzie w zasięgu jego anten znajdą się państwa Ameryki Południowej. Przewidywany okres funkcjonowania obydwóch satelitów wynosi 15 lat.

sondy kosmiczne

Express-AT1, Express-AT2 15 marca 2014
Proton-M wyniósł na orbitę Express-AT1 i Express-AT2


O godzinie 23:08:00 czasu uniwersalnego, z platformy startowej LC-81/24 kosmodromu Bajkonur wystartowała rakieta nośna Proton-M/Briz-M z dwoma rosyjskimi satelitami komunikacyjnym (Express-AT1 i Express-AT2) na pokładzie. Express-AT1 odłączył się od drugiego satelity o 8:11 UTC, natomiast Express-AT2 odłączył się od stopnia Briz-M o 8:29 UTC. Obydwa satelity znalazły się na orbicie zbliżonej do geostacjonarnej o średniej wysokości perygeum 35 464 km, apogeum 35 822 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 0,15° i okresie obiegu 23 godzin i 48 minut.

1326-kilogramowy Express-AT2 został zbudowany dla rosyjskiego operatora RSCC przez firmę ISS-Reshetnev (w oparciu o platformę Express-1000K). Satelita został wyposażony w 16 transponderów pracujących w paśmie Ku. Satelita zostanie umieszczony na orbicie geostacjonarnej na pozycji 140° E. W zasięgu anten znajdą się środkowo-wschodnie obszary Azji Północnej. 1672-kilogramowy Express-AT1 został zbudowany dla rosyjskiego operatora RSCC przez firmę ISS-Reshetnev (w oparciu o platformę Express-1000N). Satelita został wyposażony w 32 transponderów pracujących w paśmie Ku. Satelita zostanie umieszczony na orbicie geostacjonarnej na pozycji 56° E. W zasięgu anten znajdą się Obszary Europy Północnej, Środkowo-Wschodniej oraz niemal całe terytorium Rosji (oprócz wschodniej Syberii). Przewidywany okres funkcjonowania obydwóch satelitów wynosi 15 lat.

sondy kosmiczne

Sojuz TMA-10M 11 marca 2014
Załoga Sojuza TMA-10M powróciła bezpiecznie na Ziemię


Po 166 dniach pobytu na orbicie wokółziemskiej, o godzinie 3:23:30 czasu uniwersalnego kapsuła Sojuza TMA-10M z Olegiem Kotowem, Siergiejem Riazynskim i Michaelem Hopkinsem (Ekspedycja 37/38) wylądowała bezpiecznie na kazachstańskim stepie, około 147 kilometrów południowy-wschód od miasta Żezkazgan. Start kolejnej załogi (Sojuz TMA-12M) zaplanowany jest obecnie na 25 marca 2014 roku, wówczas to w podróż do ISS uda się Aleksandr Skworcow, Oleg Artiemjew i Steven Swanson.

Sojuz TMA-10M odłączył się od stacji ISS 11 marca o 0:02 czasu uniwersalnego. Następnie o 2:30:20 rozpoczęto 4 minutowy i 50 sekundowy manewr deorbitacji statku, który zmniejszył jego prędkość o 128 m/s. Po oddzieleniu przedziału orbitalnego i przyrządowego (2:59), o 3:01 lądownik wszedł w atmosferę ziemską. Następnie po otwarciu spadochronu głównego (3:10), o 3:23:30 kapsuła łagodnie wylądowała na kazachstańskim stepie. Z powodu złych warunków pogodowych, lekarze nie zdecydowali się na przeprowadzanie wstępnych badań medycznych. W zamian załoga została przewieziona na lotnisko w Karagandzie, gdzie oczekiwały na nich samoloty do Gwiezdnego Miasteczka (Kotow i Riazynski) oraz do Houston (Hopkins).

sondy kosmiczne

Koichi Wakata 9 marca 2014
Koichi Wakata pierwszym japońskim dowódcą ISS


Japoński astronauta Koichi Wakata, który od listopada 2013 przebywa na pokładzie ISS, przejął w trakcie krótkiej ceremonii dowództwo nad stacją od rosyjskiego kosmonauty Olega Kotowa. Tym samym Wakata stał się pierwszym Japończykiem dowodzącym stacją ISS (oraz 39 dowódcą w jej historii). Koichi Wakata jest najbardziej doświadczonym z japońskich astronautów. Brał udział w czterech misjach wahadłowców: STS-72, STS-92, STS-119 (lot na stację ISS) i STS-127 (powrót na Ziemię) oraz jednym locie statku Sojuz: Sojuz TMA-11M. Wakata będzie kierował sześcioosobową załogą ISS aż do dnia przed opuszczeniem stacji na pokładzie statku Sojuz TMA-11M i powrotem na Ziemię (co obecnie zaplanowane jest na połowę maja).

sondy kosmiczne

William Pogue 3 marca 2014
Astronauta William Reid Pogue (1930-2014)


W wieku 84 lat zmarł były amerykański astronauta William Reid Pogue. Pogue urodził się 23 stycznia 1930 roku w Okemah (Oklahoma), jednak dorastał Sand Springs i Oklahomie. Po ukończeniu szkół rozpoczął studia na Oklahoma Baptist University, które ukończył w 1951 roku ze stopniem licencjata, oraz Oklahoma State University, gdzie w 1960 uzyskał tytuł magistra matematyki. W międzyczasie, w 1951 roku, wstąpił do Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych, gdzie po uzyskaniu kwalifikacji pilota bojowego uczestniczył w wojnie koreańskiej (1953-54). W kolejnych latach był członkiem zespołu akrobacyjnego Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych "Thunderbirds", adiunktem na wydziale matematycznym Akademii Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych, pilotem testowym oraz instruktorem w szkole pilotów doświadczalnych. Łącznie w trakcie służby wylatał ponad 4200 godzin na samolotach odrzutowych m.in. T-38, F-84F i F-100C. Karierę w NASA rozpoczął w kwietniu 1966, gdy znalazł się składzie piątej grupy astronautów zwanej "Oryginalną Dziewiętnastką". Był członkiem załóg wspierających misje Apollo 7, 11 i 14, następnie wszedł w skład załogi misji Apollo 19 (misja została odwołana). Ostatecznie Pogue wziął udział w misji Skylab 4 (listopad 1973-luty 1974). Łącznie jego misja kosmiczna trwała 84 dni, 1 godzinę i 15 minut, z czego ponad 13,5 godziny trwały dwa spacery kosmiczne. W 1975 roku odszedł z korpusu astronautów oraz z Sił Powietrznych (w randze pułkownika). W późniejszych latach pracował jako konsultant m.in. w Departamencie Energii, firmie Martin Marietta oraz Boeingu. Za swoją służbę był wielokrotnie odznaczany m.in.: medalem NASA "Za Wybitną Służbę", medalem Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych "Za Wybitną Służbę", Medalem Lotniczym, Medalem Pochwalnym Sił Powietrznych, Medalem za Służbę Obronną Narodu. Został uhonorowany m.in. wprowadzeniem do: Oklahoma Aviation and Space Hall of Fame (1980) i United States Astronaut Hall of Fame (1997). Jego nazwisko nosi również port lotniczy w Sand Springs.

sondy kosmiczne

GPM, H-IIA 27 lutego 2014
Pierwszy japoński start w tym roku - GPM


O godzinie 18:37:00 czasu uniwersalnego, z platformy startowej LP1 Yoshinobu Launch Complex (Tanegashima Space Center) wystartowała japońska rakieta nośna H-IIA (wersja 202) z amerykańskim satelitą środowiskowym GPM Core Observatory oraz siódemką (Ginrei, STARS-II, TeikyoSat-3, ITF-1, OPUSAT, INVADER i KSAT2) znacznie mniejszych satelitów japońskich na pokładzie. Satelity po oddzieleniu się od rakiety nośnej znalazły się na orbicie wokółziemskiej o wysokości perygeum około 382 km, apogeum około 395 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 65,01° i okresie orbitalnym 1 godziny i 35 minut.

Ważący 3850 kilogramów GPM (Global Precipitation Measurement) Core Observatory został zbudowany w Goddard Space Flight Center w Greenbelt i jest wspólnym przedsięwzięciem japońskiej agencji kosmicznej JAXA oraz NASA. Satelita został wyposażony w dwa instrumenty naukowe: GMI oraz DPR. GMI to 13-kanałowy radiometr mikrofalowy pracujący w zakresie częstotliwości od 10 do 183 GHz. DPR to dwa radary pracujące: (1) w paśmie: Ku - 13,6 GHz oraz (2) w paśmie Ka - 35,5 GHz. Dzięki pracy obu instrumentów GPR posłuży m.in. do: (1) pomiaru intensywności i zmienności opadów atmosferycznych, (2) tworzenia trójwymiarowej struktury chmur i układów burzowych, (3) badaniu własności cząstek lodu i cieczy w chmurach, (4) pomiaru ilości wody spadającej na powierzchnię Ziemi. Wraz z GPM wystrzelono 7 mniejszych japońskich satelitów. 35-kilogramowy Ginrei przetestuje technologię dwukierunkowej łączności optycznej ze stacją naziemną. 1,8-kilogramowy INVADAR będzie wykonywał zdjęcia Ziemi, które zostaną następnie użyte w projektach artystycznych. KSAT-2 będzie prowadził podstawowe badania meteorologiczne oraz technologiczne. OPUSAT będzie testował innowacyjną technologię kondensatorów litowo-jonowych. STARS-II to dwa satelity (o masach 5 i 4 kg), które przeprowadzą eksperyment rozwijania liny w przestrzeni kosmicznej. 20-kilogramowy TeikyoSat-3 pozwoli badać wpływ mikrograwitacji oraz promieniowania kosmicznego na cykl życiowy śluzowca dictyostelium discodeum. ITF-1 mały satelita przeznaczony do nawiązywania łączności między radioamatorami na całym świecie.

sondy kosmiczne

Księżyc 24 lutego 2014
Spory meteoryt uderzył w powierzchnię Księżyca


Dzięki systemowi MIDAS (Moon Impacts Detection and Analysis System) hiszpańscy astronomowie zaobserwowali najpotężniejsze z dotychczas zarejestrowanych uderzeń meteorytu w powierzchnię Księżyca. Zdarzenie to miało miejsce 11 września 2013 roku o godzinie 20:07 czasu uniwersalnego na obszarze Mare Nubium (Morza Chmur). Jak oszacowano, niezwykle jasny błysk światła (z poświatą trwającą ponad 8 sekund) powstał, gdy około 450 kilogramowy meteoryt o średnicy około 1 metra uderzył w Księżyc z prędkością około 61 000 km/h. Można przypuszczać, że uderzenie wyzwoliło energię odpowiadającą wybuchowi 15 ton trotylu i wytworzyło krater o średnicy około 40-50 metrów. Dotychczas najpotężniejsze uderzenie meteorytu w Księżyc zostało zarejestrowane 17 marca 2013 roku przez naukowców z NASA. Wówczas to w powierzchnię Mare Imbrium (Morze Deszczów) uderzył około 40-centymetrowy fragment skały, wybijając 20 metrowy krater.

sondy kosmiczne

GPS IIF-5 21 lutego 2014
Delta IV M+ wyniosła na orbitę satelitę GPS IIF-5


O godzinie 1:59:00 czasu uniwersalnego, z platformy startowej SLC-37B Cape Canaveral Air Force Station wystartowała rakieta nośna Delta IV M+ (4,2) z piątym satelitą nawigacyjnym nowej generacji (GPS IIF-5) na pokładzie. Praca rakiety nośnej była bezbłędna i 3 godziny 33 minuty po starcie (o 5:32:05) satelita oddzielił się od drugiego stopnia i znalazł się na zaplanowanej orbicie o wysokości perygeum 20 457 km, apogeum 20 469 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 54,98° i okresie obiegu 12 godzin i 9 minut. Start poprzedniego satelity GPS miał miejsce 15 maja 2013 r.

Zgodnie z amerykańską nomenklaturą wojskową GPS IIF-5 po pomyślnym wejściu na orbitę otrzymał nazwę USA-248. Po przejściu serii testów wejdzie do służby na Pozycji 3 w Płaszczyźnie A, gdzie zastąpi GPS IIA-28 wystrzelonego 6 listopada 1997 r. (satelita ten zostanie przesunięty do rezerwy w Płaszczyźnie A). Zmodernizowane satelity (seria IIF) nadają - oprócz czterech standardowych sygnałów L1-L4 - również dwa dodatkowe sygnały L5 (cywilny) oraz M-code (wojskowy o zwiększonej odporności na zakłócanie). Obecnie sieć GPS składa się z 30 aktywnych satelitów: siedmiu generacji IIA, dwunastu IIR, siedmiu IIR-M oraz pięciu IIF. GPS IIF-5 jest 54 satelitą systemu GPS umieszczonym na orbicie (nie licząc jedenastu eksperymentalnych satelitów pierwszej generacji). Start kolejnego satelity GPS (IIF-6) zaplanowany jest obecnie na 15 maja 2014 r.

sondy kosmiczne

Dale Gardner 19 lutego 2014
Dale Allan Gardner (1948-2014)


W wieku 65 lat zmarł były amerykański astronauta Dale Allan Gardner. Przyczyną śmierci był krwotok podpajęczynówkowy. Gardner urodził się 8 listopada 1948 roku we Fairmont (Minnesota), jednak dorastał w pobliskim Sherburn a później w Savanna (Illinois). Po ukończeniu szkół rozpoczął studia na Uniwersytecie Illinois w Urbana-Champaign, które ukończył w 1970 roku z tytułem licencjata inżynierii fizycznej. Następnie rozpoczął 8-letnią służbę w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych, gdzie służył jako pilot myśliwców (F-14) oraz pilot testowy. W 1978 roku przyjął propozycję dołączenia do NASA i po rocznym treningu zostal przyjęty do korpusu astronautów jako specjalista misji. Uczestniczył w dwóch misjach wahadłowców kosmicznych: STS-8 (sierpień-wrzesień 1983) i STS-51A (listopad 1984). Łącznie czas jego misji kosmicznych wyniósł 14 dni i 52 minuty. W październiku 1986 roku Gardner odszedł z NASA i powrócił do służby w Marynarce Wojennej. Został m.in. zastępcą szefa wydziału kontroli przestrzeni kosmicznej w Cheyenne Mountain Air Force Base oraz zastępcą dyrektora kontroli przestrzeni kosmicznej w Peterson Air Force Base. W październiku 1990 roku odszedł ze służby w randze kapitana Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych. W późniejszych latach był kierownikiem w TRW Inc., Northrup Grumman oraz zastępcą dyrektora wydziału paliw odnawialnych Narodowego Laboratorium Energii Odnawialnej. Z tej ostatniej funkcji zrezygnował w styczniu 2013 roku. Za swoją służbę był wielokrotnie odznaczany m.in.: trzykrotnie medalem departamentu obrony "Za Wzorową Służbę", dwukrotnie medalem NASA "Za Lot Kosmiczny", Zaszczytnym Krzyżem Lotniczym, Humanitarian Service Medal, Sea Service Deployment Ribbon.

sondy kosmiczne

Walerij Kubasow 19 lutego 2014
Walerij Nikołajewicz Kubasow (1935-2014)


W wieku 79 lat zmarł były radziecki kosmonauta Welerij Nikołajewicz Kubasow. Kubasow urodził się 7 stycznia 1935 roku we Wiazniki (obwód włodzimierski). Po ukończeniu szkół rozpoczął studia w Moskiewskim Instytucie Lotnictwa, gdzie zajmował się problemami teoretycznymi. W 1958 roku uzyskał dyplom inżyniera i rozpoczął pracę w biurze kierowanym przez Siergieja Korolowa. Prowadził tam m.in. obliczania trajektorii pojazdów kosmicznych oraz uczestniczył w pracach nad projektem kapsuły Wschod. W 1966 roku - po dwuletnim treningu - znalazł się w pierwszej grupie cywili (wraz G. Grieczko i W. Wołkowem), którzy dołączył do grona kosmonautów. Uczestniczył w trzech lotach kosmicznych: Sojuz 6 (październik 1969), Sojuz 19 (słynny lot Apollo-Sojuz, lipiec 1975) oraz Sojuz 36 (maj-czerwiec 1980). Łącznie jego misje kosmiczne trwały 18 dni, 17 godzin i 57 minut. W listopadzie 1993 roku odszedł z grupy kosmonautów. W późniejszych latach był zastępcą dyrektora RCS Energia. Za swoją służbę był wielokrotnie odznaczany: m.in. dwukrotnie tytułem Bohatera Związku Radzieckiego, trzykrotnie Orderem Lenina, Medalem Weterana Pracy, Medalem "Za zasługi w podboju kosmosu", Złotym Medalem Jurija Gagarina itp. Jest również honorowym obywatelem wielu miast m.in.: Wiazniki, Kaługa, Karaganda, Arkałyk, Nowy Jork, Houston, San Francisco, Atlanta.

sondy kosmiczne

Turksat-4A 14 lutego 2014
Pierwszy start Protona-M w 2014 roku - Turksat-4A


O godzinie 21:09:03 czasu uniwersalnego, z platformy startowej LC-81/24 kosmodromu Bajkonur wystartowała rakieta nośna Proton-M/Briz-M z tureckim satelitą komunikacyjnym Turksat-4A na pokładzie. Około 9 godzin i 13 minut po starcie (następnego dnia o 6:21:43 UTC) satelita odłączył się od stopnia Briz-M i znalazł się na orbicie geotransferowej o wysokości perygeum 9676 km, apogeum 35 783 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 12,69° i okresie obiegu 13 godzin i 43 minut.

4850-kilogramowy Turksat-4A został zbudowany dla tureckiego operatora Turksat przez firmę Mitsubishi Electric Corporation (w oparciu o platformę DS2000). Satelita został wyposażony w 28 transponderów pracujących w paśmie Ku oraz 2 transpondery pasma Ka. Satelita zostanie umieszczony na orbicie geostacjonarnej na pozycji 42° E. W zasięgu anten znajdzie się Europa (w szczególności obszary Polski, Czech, Niemiec, Francji, Belgii, Szwajcarii i Austrii), Bliskiego i Środkowego Wschodu (Turcja) oraz Afryki. Zapas paliwa umożliwi funkcjonowanie Turksat-4A nawet przez 30 lat.

sondy kosmiczne

ABS-2, Athena-Fidus 6 lutego 2014
Pierwszy start Ariane 5 w 2014 roku - ABS-2 i Athena-Fidus


O godzinie 20:30 czasu uniwersalnego, z platformy startowej ELA-3 kosmodromu Kourou (Gujana Francuska) wystartowała rakieta nośna Ariane 5 ECA z dwoma satelitami komunikacyjnym na pokładzie: ABS-2 i Athena-Fidus. Po około 25 minutach lotu silnik drugiego stopnia wyłączył się i satelity znalazły się na zaplanowanej orbicie geotransferowej o wysokości perygeum 244 km, apogeum 35 937 km i nachyleniu płaszczyzny orbity 6,00°. ABS-2 oddzielił się od adaptera Sylda o 20:57, natomiast Athena-Fidus oddzielił się od rakiety o 21:02.

Ważący 6330 kg ABS-2 został zbudowany przez firmę Space System/Loral (w oparciu o platformę LS-1300) w ramach porozumienia z międzynarodowym operatorem satelitarnym ABS. Satelita został wyposażony w 51 transponderów pracujących w paśmie Ku, 6 transponderów pasma Ka i 32 transpondery pasma C. ABS-2 zostanie umieszczony na orbicie geostacjonarnej na pozycji 75° E, skąd w zasięgu jego anten znajdą się obszary Środkowego Wschodu, Afryki, Europy, Południowo-wschodniej Azji, Rosji i Indii. 3080 kg Athena-Fidus jest komunikacyjnym satelitą cywilno-wojskowym zbudowanym przez firmę Thales Alenia Space (w oparciu o platformę Spacebus 4000B2) na zlecenie francuskiej agencji kosmicznej CNES oraz ministerstw obrony Francji i Włoch. Satelita został wyposażony w 23 transpondery pracujące w paśmie Ka. Athena-Fidus zostanie umieszczony na orbicie geostacjonarnej na pozycji 38°, gdzie będzie do dyspozycji wojsk Francji i Włoch oraz służb cywilnych na obszarze tych krajów. Przewidywany okres funkcjonowania obydwóch satelitów wynosi 15 lat.

sondy kosmiczne

Progress M-22M 5 lutego 2014
Progress M-22M zmierza do ISS


O godzinie 16:23:32 czasu uniwersalnego, z platformy startowej LC-1/5 kosmodromu Bajkonur wystartowała rakieta nośna Sojuz-U z rosyjskim bezzałogowym statkiem transportowym Progress M-22M na pokładzie. Około 9 minut po starcie statek oddzielił się od rakiety nośnej i znalazł się na wstępnej orbicie wokółziemskiej o wysokości 188 km na 229 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 51,62° i okresie orbitalnym 1 godziny i 29 minut. Połączenie ze stacją miało miejsce jeszcze tego samego dnia o godzinie 22:22 UTC.

Na pokładzie Progressa M-22M znalazło się 2370 kilogramów ładunku, w tym: 420 kilogramów wody, 656 kilogramów paliwa dla zbiorników stacji, 50 kilogramów tlenu, 358 kg żywności oraz 886 kg środków medycznych i higienicznych, części zapasowych, drobnego sprzętu, narzędzi, wyposażenia, rzeczy osobistych astronautów itp. Łącznie masę statku oszacowano na 7284 kilogramy. W trakcie misji Progressa M-22M po raz kolejny zrealizowano tzw. szybki profil zbliżania statku do stacji, co umożliwiło przeprowadzenie cumowania do ISS już około sześć godzin po starcie (w tradycyjnym profilu lotu manewr ten ma miejsce ponad 50 godzin po starcie). Statek pozostanie przycumowany do stacji ISS do 7 kwietnia.

sondy kosmiczne

TDRS-L 25 stycznia 2014
Kolejny satelita TDRS wyniesiony na orbitę


O godzinie 2:33 czasu uniwersalnego, z platformy startowej SLC-41 Cape Canaveral Air Force Station wystartowała rakieta nośna Atlas V (wersja 401) z amerykańskim satelitą komunikacyjnym oraz przekazu danych TDRS-L (po rozpoczęciu służby otrzyma nazwę TDRS-12). 1 godzinę, 46 minut i 2 sekundy po starcie satelita oddzielił się od rakiety nośnej i znalazł się na orbicie o wysokości perygeum 5357 km, apogeum 36 523 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 25,45° i okresie orbitalnym 12 godzin i 29 minut minut. TDRS-L jest drugim satelitą trzeciej generacji umieszczonym na orbicie (pierwszy - TDRS-K - został wystrzelony 31 stycznia 2013).

TDRS-L został skonstruowany przez firmę Boeing w oparciu o platformę BSS-601HP. 3454-kilogramowy satelita został wyposażony w transpondery pracujące w pasmach S, Ku i Ka. Na czas testów zostanie umieszczony na orbicie geostacjonarnej na pozycji 150° a następnie po ich zakończeniu na docelowej pozycji 49° W. Satelita będzie służył do przekazu danych z pojazdów załogowych, stacji kosmicznej ISS, bezzałogowych statków transportowych, Teleskopu Hubbla i wielu innych satelitów ziemskich. Obecnie w użyciu (lub orbitalnej rezerwie) znajduje się osiem satelitów TDRS (o numerach 3, 5, 6, 7, 8, 9, 10 i 11). W przygotowaniu jest jeszcze jeden satelita trzeciej generacji: TDRS-M (start zaplanowany na grudzień 2015).

sondy kosmiczne

Neil Armstrong 16 stycznia 2014
Neil A. Armstrong Flight Research Center


Prezydent Barack Obama podpisał rezolucję Kongresu HR 667, która zmienia dotychczasową nazwę Hugh L. Dryden Flight Research Center na Neil A. Armstrong Flight Research Center. Rezolucja ta zmienia również nazwę Western Aeronautical Test Range na Hugh L. Dryden Western Aeronautical Test Range. Dotychczasowy Dryden Flight Research Center jest ośrodkiem badawczym należącym do NASA, w którym prowadzone są badania nad technologiami aeronautycznymi. Nowa nazwa uhonoruje Neila Armstronga, który w latach 1955-1962 pracował w tym ośrodku jako pilot doświadczalny (wylatał ponad 2450 godzin na kilkunastu samolotach testowych, m.in. samolotach rakietowych X-1 i X-15), a w lipcu 1969 roku został pierwszym człowiekiem na Księżycu.

sondy kosmiczne

Antares, Cygnus 9 stycznia 2014
Pierwszy komercyjny lot zaopatrzeniowy statku Cygnus


O godzinie 18:07:05 czasu uniwersalnego, z platformy startowej LP-0A Mid-Atlantic Regional Spaceport (który znajduje się na obszarze Wallops Flight Facility) wystartowała do swojego drugiego lotu zaopatrzeniowego rakieta nośna Antares 120 (wcześniej znana jako Taurus II) ze statkiem Cygnus (Orb-1) na pokładzie. Około 9 minut i 45 sekund po starcie statek Cygnus oddzielił się od drugiego stopnia rakiety nośnej i znalazł się na orbicie o wysokości perygeum 223 km, apogeum 261 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 51,65° i okresie obiegu 1 godziny i 29 minut. Anteres 120 jest nowym wariantem rakiety. Pierwszy, standardowy stopień budowany jest przez ukraińską firmę Jużnoje i napędzany dwoma silnikami AJ-26 (zmodernizowane rosyjskie NK-33) wytwarzającymi łącznie 3,265 MN ciągu. Drugi stopień w tym wariancie to silniejszy Castor-30B (budowany przez ATK).

Pojazd Cygnus jest amerykańskim, bezzałogowym statkiem transportowym opracowanym przez Orbital Sciemces Corporation w ramach programu COTS. Składa się z dwóch podstawowych przedziałów: ciśnieniowego PCM (budowanego przez włoską firmę Thales Alenia Space w oparciu o moduły MPLM) oraz serwisowego SM (który powstał w oparciu o platformę satelitarną STAR). Na pokładzie najnowszego Cygnusa znalazło się 1260 kilogramów ładunku (części zapasowe, eksperymenty, świeża żywność, podarki świąteczne dla załogi stacji oraz 33 niewielkie cubesaty - zostaną one wypuszczone w przestrzeń kosmiczną poprzez śluzę powietrzną laboratorium Kibo). Łączna masa statku wyniosła 4690 kg. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem statek zbliży się do stacji ISS 12 stycznia, następnie zostanie uchwycony przez wysięgnik i połączony z przednim portem cumowniczym modułu Harmony. 18 lutego statek wypełniony 1300 kg śmieci zostanie odłączony od stacji a następnie zdeorbitowany.

sondy kosmiczne

Thaicom-6 6 stycznia 2014
Pierwszy amerykański start 2014 roku - Thaicom-6


O godzinie 22:06 czasu uniwersalnego, z platformy startowej SLC-40 Cape Canaveral Air Force Station wystartowała rakieta nośna Falcon 9 (rakieta prywatnej firmy SpaceX) z tajlandzkim satelitą komunikacyjnym Thaicom-6 na pokładzie. Około 31 minut i 13 sekund po starcie (o 22:37) satelita oddzielił się od drugiego stopnia rakiety nośnej i znalazł się na orbicie wokółziemskiej o wysokości perygeum 510 km, apogeum 93 117 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 22,46° i okresie obiegu 33 godzin i 55 minut.

Ważący 3016 kilogramów Thaicom-6 został zbudowany przez Orbital Science Corporation (w oparciu o platformę GeoStar-2.3) dla tajlandzkiego operatora Thaicom PLC. Satelita za pomocą własnego systemu napędowego (IHI BT-4) zostanie umieszczony na orbicie geostacjonarnej na pozycji 78,5° E. Thaicom-6 został wyposażony w 18 transponderów pracujących w paśmie C oraz osiem transponderów operujących w paśmie Ku. W ich zasięgu znajdą się terytoria państw Azji Południowo-Wschodniej (m.in. Tajlandia, Kambodża, Laos, Wietnam, Malezja, Singapur, Indonezja, Filipiny itd.) oraz państwa Afryki. Przewidywany okres funkcjonowania Thaicom-6 wynosi około 15 lat.

sondy kosmiczne

GSLV, GSAT-14 5 stycznia 2014
Pierwszy start 2014 roku - GSLV i GSAT-14


O godzinie 10:48 czasu uniwersalnego, z platformy SLP Satish Dhawan Space Centre (Sriharikota, około 80 km na północ od Madrasu) wystartowała rakieta nośna GSLV-D5 (wersja Mk II - trzeci, kriogeniczny stopień wyposażony w rodzimy silnik rakietowy CE-7.5) z indyjskim satelitą komunikacyjnym GSAT-14. Około 17 minut i 5 sekund po starcie satelita oddzielił się od trzeciego kriogenicznego stopnia rakiety nośnej i znalazł się na orbicie o wysokości perygeum 160 km, apogeum 35 777 km, nachyleniu płaszczyzny orbity 19,41° i okresie obiegu 10 godzin i 30 minut.

Ważący 1982 kilogramów GSAT-14 został opracowany przez ISRO Satellite Centre (przy współpracy z Space Applications Centre) w oparciu o platformę I-2K. Satelita zostanie umieszczony na orbicie geostacjonarnej (za pomocą własnego silnika LAM) na pozycji 74° E. Satelita został wyposażony w sześć transponderów pracujących w paśmie C, sześć transponderów pasma Ku i dwa transpondery operujące w paśmie Ka. W ich zasięgu znajdzie się terytorium Indii oraz pas przybrzeżny i przygraniczny. Przewidywany okres funkcjonowania GSAT-14 wynosi 12 lat.

sondy kosmiczne

Planetoida 2014 AA 2 stycznia 2013
Planetoida 2014 AA spłonęła w atmosferze ziemskiej


Zgodnie z przewidywaniami, około 2:33 czasu uniwersalnego niewielka (4-metrowa) planetoida 2014 AA weszła w atmosferę ziemską i eksplodowała w powietrzu nad Atlantykiem (około 3000 km na wschód od Wenezueli). Energię wybuchu oszacowano na 0,5-1,0 kiloton trotylu - słaba fala infradźwiękowa została zarejestrowana przez obserwatoria w Boliwii, Brazylii i na Bermudach. 2014 AA była pierwszą planetoidą odkrytą w 2014 roku (1 stycznia około 6:18 czasu uniwersalnego) i drugą (po 2008 TC3) która została odkryta bezpośrednio przed wejściem w atmosferę ziemską.


1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 2013



Mapa serwisu
Zasady korzystania z serwisu
• Misje sond kosmicznych 2007-2014
• Data ostatniej aktualizacji: 16 kwietnia 2014